Photos: Agnieszka Wojtuń
Otwarte Publishing House
poniedziałek, 31 sierpnia 2015
Concept and Book Cover "Nie tak łatwo być Czesławem" for Otwarte Publishing House, drawing, painting, embroidery, papercut, graphic design / Pomysł i Okładka Książki "Nie tak łatwo być Czesławem" dla Wydawnictwa Otwarte, rysunek, malarstwo, haft, wycinanka, grafika komputerowa
Photos: Agnieszka Wojtuń
Otwarte Publishing House
niedziela, 23 sierpnia 2015
piątek, 5 czerwca 2015
sobota, 23 maja 2015
poniedziałek, 13 kwietnia 2015
sobota, 11 kwietnia 2015
sobota, 17 stycznia 2015
wtorek, 6 stycznia 2015
wtorek, 28 października 2014
piątek, 12 września 2014
sobota, 16 sierpnia 2014
czwartek, 29 maja 2014
"I'mperfect" - Empathy / "(Nie)doskonałość" - Empatia
We need a new beauty
If we were to ask a random group of people what
beauty is and what is undoubtedly beautiful,
or what denies it and depicts ugliness, we should consider ourselves lucky if
the answers we receive vary and go to extremes. Unfortunately, what is more
probable in the times we live in are coherent beliefs and opinions sounding in
unison, quoted directly from rhetoric of promotion and propaganda of wellness,
fitness, fashion and beauty care. What has happened to the tendency to acquire
our own taste in esthetics? Why did we get lost in the contemporary
understanding of beauty? And finally –
what happened to our survival instinct and defense mechanisms that prevented us
to be forced in the same bland uniform and having our personal idea of beauty
formatted?
It is not difficult to get lost in the world of
fundamental values and it becomes harder and harder to define phenomena that
used to function in a binary system: good and evil, truth and falsity. But a
paradox occurs: the contemporary beauty, earlier treated as an “intellectual
luxury” or a background to truly meaningful topics, has superseded matters
basic to our moral and mental existence. Under cover of care about us and our
condition and health we - keen on what is visually attractive, colorful and
shiny - have been lured into a world of abundant marketing and advertising,
catchy slogans and – for those who are more resistant – delicate
sociotechniques and subliminal messages, perhaps due to our own “deathwish”.
Let’s be completely honest: we live in an era where the wrapper, not the
content rules. We will accept everything for any price, as soon as we are
successfully distracted by a certain tag, box or cover that we seem to trust
blindly, even if confronted with rational counterarguments.
We have been deprived the role of subject a
long time ago. The objectification that we have agreed to so meekly, is yet
another paradox that denies the primeval and holy concept about superiority of
human species. Programmed by marketing as “wrappers” we have begun to treat our
bodies as artificially created canons of beauty that became manuals on how we
should be and who we should love. Canons that we have fully and effortlessly
accepted as if they were an old truism. Beauty cut for XXI century is nothing
else than a set of ruthless norms and merciless templates described with
numbers of measurements, height, years of experience. And there is no such
price we would not pay to match the less and less humanitarian constraints. Fixated
on the pursuit of the ideal, we often become hamsters on the spinning wheel
that rush forward absently, soaked in constant guilt and feeling of defeat
because of additional centimeters here and there, lack of a required curve or
another wrinkle from stress, although it was not there the day before.
Obsessively focused on our appearance, we strip senility from dignity and we
forget to make an effort to actually go beyond the first impression in social
situations. Frustrated and full of complexes, gradually more keen on boosting our
self-esteem at the expense of others, we ostracize and pass strict and quick judgments
not only on those that follow their narrow dead-end road out of their own
choice, but also those that were not appreciated by fate and nature, or that
were given a “Different/Alien/Crippled/Disabled” nametag right after birth. With
a mere beck we are marginalizing those who are compelled to accommodate to the
role of an outcast from the generally accepted idea of beauty. Even though we
would never admit it out loud with our political correctness and veneer of
sympathy, we keep on doing our thing, genetically entitled to the role of the
judge, the selector, the quality investigator. And even the most unique,
objectively impressive talent that should be envied, intellectual qualities,
achievements that have been hard-fought for, or success that stems from pure
ambition, courage in dreaming, efficiency and determination, are secondary at
the very best. Today’s perception of beauty is monopolized by physical
appearance and first impressions, together with the impetus of their promotion,
with exaggerated self-confidence that borders narcissism. After all, pointy
elbows are an integral part of our “wrapper”, so why not use them? But then,
what people unfit for pushing forward should do? Or those who do not have any
elbows to push with at all? They are destined to live in the shadow, deprived
of the right to present their value, happiness and satisfaction with their
achievements accomplished against the nature’s decree? Precisely, for they do
not fit the common beauty model! How those ugly, repulsive and incomplete folk
could ever claim the right to compete with those of god-like qualities?
I have recently had a conversation with a headmaster of one of the opera theatres,
which I personally found rather shocking. For one of his plays in a concert
version (without any costumes, acting, set design or any additional features
that could distract the audience from vocal performance) he decided to hire an
overweight opera singer from Peru, with “exotic looks”, as he put it himself.
From what could be gathered from our chat, this was possible only because of
the humble visual form of the play itself; otherwise, at the expense of a more
spectacular voice, a more physically appealing singer would be employed.
And so the
professional circles of models or office workers in prominent corporations
taking pride in their equality and transparence expand and become contaminated
with the coercion of attractiveness, sacrificing the substance and the quality
of job performed. If we consider on top of it all ageing issues and this artificial cut off barriers od age, that some other self-proclaimed judge decided divide our society into young and old crowd, we will get the full perspective of discriminative approach towards duration of our stay on this planet.
How many times
have we caught ourselves thinking that after crossing the completely artificial
border of 35 years, 40 tops, our confidence that we could stand a chance against
today’s youth decreases. Assured about the plunge in our appeal we do not need any
outward incentive to retreat to more distant rows, to the shadow, to become
forgotten and non-existent.
Let’s reiterate the initial question: what did
happen to the extraordinary human beauty, its uniqueness and originality? Do we
still have the will to exempt from harmful or even nearly fascist in their
approach “norms”, preached as the indicator of beauty? If we ponder on the
extensiveness of the machine that determines our stream of consciousness and
perception, a fear whether it is too
late for another esthetic revolution arises. Hasn’t the world gone too far and
whilst riding the wave of human tendency to judge, it drifts towards the point
of no return? What could possibly cause a revolt in our thinking scheme today?
I personally think that counting for a mass
major change is a false drop. It should begin with an individual. Let’s
optimistically assume that we have a handful of daredevils resistant to
popularized ideologies, that would be gladly joined by those disobedient by
nature, those unable to toe the line, and a small group of rebels consciously
denying the oversimplified definition of beauty, then we can count them as the
supporters and the lifeblood of the overwhelming shift: from thoughtless gulps
of indistinguishable mash to preparing an exquisite Italian dish consisting of
variety of ingredients, that has to be chewed, swallowed and digested. It is
not enough to erect skyscrapers, but it is a base for solid headquarters. Don’t
go making a revolution, forget a singular effective coup d’état, prepare for
organic work with overwhelming effects, even on a small scale but fully in
effect. Can we win against the striking disproportion of power? The slogans
that hamsters in their spinning wheels strive for are freedom, happiness,
self-acceptance, ability to bond (it is hard to overlook that nowadays we
suffer a recession in that matter), individualism, decisiveness.
I once met a student in his twenties, a
charming character always surrounded by a ring of friends with an aura of
friendliness and inner warmth, a person who despite his age showed maturity in
reflection, comment accuracy, but also had a great sense of humor that he used
in discussions. With that he drew a lot more attention than with the fact that
as a result of a genetic defect in the fetal period only one hand has formed
properly, and on the left side of his shoulders hanged a stump with a flabby
hand. When he told me that we have to somehow catch up later because he was now
off a date with an “awesome guy ", I actually called him up later and asked
him directly how he does it. Where does the strength to carry such a burden
come from? Reply that I will never forget was “you know, clapping with one hand
only might difficult, but sometimes two hands are two too much if you want to
hide a smile".
If it becomes clear that some strive for a
return to the original standards of beauty, this process of change in
thinking and perception will be made if everyone applies the patterns true for
them only. I am sure there is a real chance that others would want to follow the
same path. Today the only salvation from the race into the bottomless abyss is
to see one’s own beauty and uniqueness especially in what is imperfect and
distinct, that had been anonymously designated and recognized as the bearer of
all forms of ugliness in this world.
This mental escape from uniformity, detecting great
values in the unique "flaws", imperfections and asymmetry, leads to
something that we have been deprived of in recent years in the name of
increased sales: a sense of self-confidence stemming from self-acceptance. I
can already hear the advocates’ counterarguments, striving for perfection with
a yo-yo effect as a inherent point in the definition, that it is a mere excuse for
laziness, an easy way out that whichever person would chose if it wasn’t for
personal ambitions that are a model to follow. All I can provide in that case,
except a hearty smile of course, is a following experiment:
In an illustrated magazine, find a picture of a
face that you consider to be flawlessly beautiful. It is even better to use
your own photo. Cut it in two halves along the nose line and fill the missing
part with a mirror reflection of the other.
… Exactly. I am sorry. And come to think of it,
it’s perfectly symmetrical, copied according to the right template.
I am afraid that the laborious way towards the
ever-departing finish line that says “Perfection”, however worth respect for
the determination and effort, will not ensure the same satisfaction as
undisturbed and merry stroll to the neighboring land that is called “Happiness”,
not giving the consent to force us into designated moulds, without “copy-and-paste”
philosophy and cloned ideas.
Whether we like it or not, we have been conceived
and constructed and this is what makes us human beings. It is not a step closer to the ideals (the one
who allotted them is also human just like us, just usurping the power to impose
his whims on others), only our personal, unique frailties and imperfections
(believe me, I know what I'm saying, I have long liked the fact that I can
stand firmly and steadily on the ground, and both my feet are proud to announce
their sameness and parity. The longest fingers are separated from the remaining
- also symmetrically descending - three fingers).
It is time for the return of fashion of imperfection,
diversity, natural beauty? After all, can humanity ever go out of fashion?
Potrzeba nam nowego piękna
Gdyby dziś garstce przypadkowych rozmówców zadać pytanie czym jest piękno i co dla nich jest niepodważalnie piękne, a co owemu pięknu przeczy i jest symbolem brzydoty, w najlepszym przypadku powinniśmy się czuć zadowoleni różnorodnością odpowiedzi i skrajnymi opiniami. Niestety, dożyliśmy czasów, w których o wiele bardziej prawdopodobna wydaje się spójność poglądów w tej kwestii i współbrzmiące zdania żywcem cytowane z narzędzi promocji i propagandy nurtów wellness, fitness, fashion oraz beauty care. Co się stało z naszą skłonnością do wyrabiania sobie własnej opinii w dziedzinie poczucia estetyki? Skąd to nasze nagłe zagubienie we współczesnym pojmowaniu kanonów piękna? I wreszcie gdzie się podział nasz instynkt samozachowawczy i mechanizmy obronne przed wtłaczaniem nas w jeden szynel, formatowanie rzeczy tak indywidualnej i osobistej jak estetyka, poczucie piękna.
Gdyby dziś garstce przypadkowych rozmówców zadać pytanie czym jest piękno i co dla nich jest niepodważalnie piękne, a co owemu pięknu przeczy i jest symbolem brzydoty, w najlepszym przypadku powinniśmy się czuć zadowoleni różnorodnością odpowiedzi i skrajnymi opiniami. Niestety, dożyliśmy czasów, w których o wiele bardziej prawdopodobna wydaje się spójność poglądów w tej kwestii i współbrzmiące zdania żywcem cytowane z narzędzi promocji i propagandy nurtów wellness, fitness, fashion oraz beauty care. Co się stało z naszą skłonnością do wyrabiania sobie własnej opinii w dziedzinie poczucia estetyki? Skąd to nasze nagłe zagubienie we współczesnym pojmowaniu kanonów piękna? I wreszcie gdzie się podział nasz instynkt samozachowawczy i mechanizmy obronne przed wtłaczaniem nas w jeden szynel, formatowanie rzeczy tak indywidualnej i osobistej jak estetyka, poczucie piękna.
Podczas gdy na co dzień doprawdy trudno nie pogubić się w świecie fundamentalnych wartości i coraz ciężej zdefiniować kwestie do niedawna jeszcze tak zerojedynkowe jak dobro-zło, miłość-nienawiść, prawda-fałsz, dochodzi do pewnego paradoksu: otóż owo współczesne piękno, dawniej traktowane jako „dobro intelektualnie luksusowe”, tło do spraw prawdziwie istotnych, dziś bezpardonowo zdetronizowało zagadnienia podstawowe dla naszej moralnej i mentalnej egzystencji. I tak oto pod płaszczykiem dbania o nasz interes, naszą kondycję i zdrowie wepchnięto nas, łasych na to co wizualnie atrakcyjne, różnobarwne i błyszczące, trochę chyba jednak na własne życzenie, w erę codzienności podszytej marketingiem i reklamą, lepem chwytliwych sloganów i – dla tych nieco bardziej opornych – wysublimowanej socjotechniki i przekazu podprogowego. Nie miejmy najmniejszych złudzeń – żyjemy w epoce opakowania, a nie zawartości. Można nam wcisnąć dziś wszystko i za każdą cenę tak długo jak odciągnie się skutecznie naszą uwagę odpowiednim papierkiem, pudełkiem, obwolutą, etc., którym zdajemy się wierzyć bezgranicznie, nawet wobec najbardziej racjonalnych argumentów i przesłanek.
Już dawno pozbawiono nas funkcji podmiotu, a uprzedmiotowienie, na które tak potulnie się zgadzamy, to kolejny paradoks zaprzeczenia świętego od zarania dziejów mniemania o wyższości gatunku ludzkiego. Marketingowo zaprogramowani jako „opakowania” zaczęliśmy traktować nasze ciała, a kompletnie sztucznie wykreowane kanony piękna, funkcjonujące jako instrukcja jacy mamy być i kto się ma nam podobać, przyjęliśmy zupełnie naturalnie jakby były rzeczą od dawna oczywistą. Piękno na miarę XXI wieku, to nic innego jak zbiór bezlitosnych „norm” i bezwzględnych szablonów opisanych cyframi, obwodami, długością, stażem… I nie ma takiej ceny, której byśmy nie zapłacili, aby sprostać coraz mniej humanitarnym wymogom. Zaprzężeni w kierat dążenia do „ideału”, zaczynamy coraz częściej przypominać chomiki w kołowrotkach na oślep pędzące bezmyślnie, w poczuciu ciągłej przegranej i kolosalnego poczucia winy, bo tu centymetr za dużo, tam brakuje wymaganej krągłości, a tu znowu stres przyprawił nas o kolejną zmarszczkę, choć wczoraj było jeszcze tak gładko i nieskazitelnie… Obsesyjnie skoncentrowani na swoim „zewnętrzu”, odzieramy z godności starość i zapominamy zadać sobie nawet ten trud, aby wyjść poza pierwsze, powierzchowne wrażenie w kontaktach z innymi. Sfrustrowani i zakompleksieni coraz bardziej skłonni jesteśmy kosztem innych dowartościowywać się, skazując na ostracyzm i ferując szybkie wyroki nie tylko wobec tych, co z własnego wyboru nie pędzą tą samą ścieżką wąską donikąd, ale i ludzi, dla których przeznaczenie i natura okazały się mniej szczodre, czy przewrotny los nadał im już przy urodzeniu przydomek „Inny” / „Odmienny” / „Upośledzony” / „Niepełnosprawny”. Jednym skinieniem palca odsyłamy na margines tych, którzy od razu zmuszeni są pogodzić się ze swoim odstawaniem od „normy piękna”. I nawet jeśli politycznie poprawni i fasadowo empatyczni nigdy byśmy tego otwarcie nie przyznali, głośno nigdy nie odważylibyśmy się tego wypowiedzieć, to genetycznie predysponowani do roli sędziego, selekcjonera, kontrolera „norm jakości”, w skrytości ducha czynimy swoje. I nawet najbardziej unikatowy, obiektywnie imponujący i godny pozazdroszczenia talent, walory intelektualne, dokonania okupione ciężką pracą, czy sukces mający u swego źródła ambicje, odwagę w marzeniu, determinację i skuteczność, w najlepszym razie są doceniane w drugiej, trzeciej kolejności. Dziś w postrzeganiu innych bowiem prym wiedzie wizerunek zewnętrzny, pierwsze wrażenie, a do jakiegoś stopnia i również impet w promowaniu tychże z przesadną, graniczącą z narcyzmem pewnością siebie. W końcu mocne łokcie to element naszego „opakowania”, dlaczego by ich nie wykorzystać? A co mają zrobić ludzie naturalnie niepredysponowani do rozpychania się łokciami? Co wreszcie z ludźmi, którzy łokci nie posiadają w ogóle? Z automatu mają być skazani na życie w cieniu, pozbawieni prawa do prezentowania swojej wartości, szczęścia i radości z tego, co mimo wyroków natury udało się im w życiu zdobyć, osiągnąć? Owszem, przecież nie pasują do wzorca piękna! Jak tacy niepiękni, szpetni i niekompletni fizycznie mogliby w ogóle rościć sobie prawo do stawania w szranki z pretendującymi do miana bóstwa?
Niedawno odbyłem wstrząsającą dla mnie rozmowę z dyrektorem jednego z europejskich teatrów operowych, który zdecydował się zatrudnić do jednego z przedstawień, tyle tylko, że w wersji koncertowej (gdzie nie ma kostiumów, dramaturgii kolejnych scen wspartej grą aktorską, scenografii i całej, rozpraszającej koncentrację na walorach wokalnych, oprawy scenicznej) śpiewaczkę operową z Peru, z nadwagą i fizjonomią dość , jak to ujął, „egzotyczną” jak na Europę. Z rozmowy tej wynikało wprost, iż tylko dzięki tej okrojonej scenicznie formie prezentacji opery, taki angaż był możliwy, w przeciwnym razie, nawet za cenę mniej spektakularnego głosu w obsadzie pojawiłaby się w o wiele bardziej oczywisty sposób atrakcyjna sopranistka.
I tak z dnia na dzień poszerzają się kręgi zawodowe od modelek na wybiegach, po pracowników biurowych w wielkich korporacjach szczycących się równouprawnieniem i transparentnymi zasadami traktowania zatrudnianych osób, ulegają skażeniu dyktatem aparycji, nawet kosztem względów merytorycznych i docelowej jakości pracy.
Dołóżmy tutaj jeszcze kwestię starzenia się i ustalane nie wiadomo przez kogo, ale za to działające jak ostrze gilotyny, bariery akceptowalnych jako młodość i atrakcyjność progi naszych indywidualnych staży na tym świecie. Ile razy my sami łapiemy się na tym, że po przekroczeniu kompletnie sztucznej cezury lat 35, góra 40, coraz mniej wierzymy w swoje szanse w konkurencji z młodszymi od nas. Z coraz mniejszą determinacją nie tylko walczymy o swoje, ale i jesteśmy skłonni korzystać z życia. Tak wewnętrznie przekonani o spadku swojej atrakcyjności nie potrzebujemy żadnej siły zewnętrznej i sami usuwamy się do coraz odleglejszych rzędów, w cień, ku zapomnieniu i niebytowi.
Powróćmy zatem do pierwotnego pytania: co z unikalnym pięknem istot ludzkich, ich niepowtarzalnością, oryginalnością w wyglądzie? Czy jest w nas jeszcze wola uznać odstępstwa od tych, w gruncie rzeczy krzywdzących, ba – nawet i faszyzujących podejście do ludzi, „norm” propagowanych jako wyznacznik piękna? Kiedy pomyślimy o rozmiarach tej machiny, zarządzającej naszym nurtem świadomości i percepcji, zaczyna się rodzić poważna obawa i obiekcja, czy nie jest już za późno na kolejną rewolucję estetyczną? Czy aby przypadkiem świat nie pognał o parę kroków za daleko i na fali ludzkich skłonności do osądu nie dryfuje już w bezpowrotnym kierunku? Co mogłoby wywołać rewolucję w sposobie myślenia nam dziś właściwym?
Osobiście jestem zdania, że porywanie się na zjawisko masowej zmiany w mentalności to w ogóle fałszywy trop, bo należałoby zacząć od roli jednostki. Przyjmijmy zatem optymistycznie, że paru śmiałków opornych na siłą wtłaczane im ideologie, do których z chęcią dołączyliby Ci z natury niepokorni i niezdolni do równania w szeregu, a także garstkę niewielką sprzeciwiających się świadomie i z wyboru uproszczonej do granic możliwości definicji piękna, jako zwolenników możemy uznać za fundament tej kolosalnej zmiany w myśleniu: od bezrefleksyjnego łykania papki, po przygotowanie wykwintnego, wieloskładnikowego dania, które jeszcze trzeba pogryźć i strawić. To wciąż za mało na drapacze chmur, ale już podstawa do wybudowania solidnego budynku na centrum dowodzenia. Nie idźmy od razu robić rewolucję, zapomnijmy o jednorazowym skutecznym przewrocie, tylko szykujmy organiczną pracę z imponującymi efektami., choćby i w skali jednostkowej, ale w pełni skuteczną. Czym wygramy wobec tak rażącej nierównowagi sił i proporcji? Hasłami, za którymi chomiki pędzące w swoich kołowrotkach tęsknią najbardziej: wolnością, szczęściem, samoakceptacją, umiejętnością wchodzenia w głębsze relacje z ludźmi (nie sposób nie zauważyć, że w tej dziedzinie obecnie panuje klęska głodu i światowy kryzys), indywidualizmie, umiejętności podejmowania świadomych decyzji i wyborów.
Spotkałem kiedyś dwudziestoparoletniego studenta, uroczą postać zawsze otoczoną wianuszkiem przyjaciół, emanującego wprost aurą życzliwości, ciepła, osobę, która mimo swojego wieku dojrzałością refleksji, celnością komentarzy, ale i poczuciem humoru i klasą z jaką dyskutował z innymi zwracał na siebie o wiele większą uwagę, niż faktem, że w efekcie wady genetycznej w okresie płodowym ukształtowała mu się prawidłowo tylko jedna ręka, a po lewej stronie z barku wyrastał mu szczątkowy zaledwie kikut z namiastką wiotkiej dłoni. Kiedy powiedział mi: „że musimy się zdzwonić jakoś później bo teraz pędzi bo ma randkę z „super chłopakiem”, faktycznie zadzwoniłem do niego wieczorem i zapytałem go wprost jak on to robi? Skąd w nim tyle siły, by dźwigać tak spory bagaż? Odpowiedzi nie zapomnę nigdy: „Wiesz, jedną dłonią może i trudno jest klaskać, ale czasem dwie dłonie to o dwie za dużo w zasłanianiu uśmiechu.”
Jeżeli tylko stanie się jasne, że ci złaknieni powrotu do dawnych walorów piękna, ten proces zmiany w myśleniu, postrzeganiu poczynili w postaci zastosowania po prostu tych te samych wzorców piękna prawdziwego wobec siebie i innych to wg mnie istnieje realna szansa, że inni zechcą podążyć tą samą ścieżką. Dziś już jedyny ratunek przed tą gonitwą na oślep w przepaść bezdennie pustą to dostrzec swoje piękno, unikalność, szczególnie w tym co niedoskonałe, różne od większości, nie wiadomo kiedy osądzone i uznane jako winne wszelkim przejawom brzydoty tego świata. Ta mentalna ucieczka od uniformizacji, doszukiwanie się wartości największej w swoich niepowtarzalnych „skazach”, „nierównościach”, asymetrii, prowadzi do czegoś, z czego nas zwyczajnie w imię nakręcenia wyników sprzedaży tak skutecznie okradziono w ostatnich latach: poczucia pewności siebie wynikającej z samoakceptacji. Już słyszę kontrargumenty orędowników dążenia do perfekcji z efektem jojo siłą rzeczy wpisanym w definicję, że to zwyczajne usprawiedliwianie życiowego lenistwa, łatwizna, na którą poszedłby każdy, gdyby nie osobiste ambicje niektórych, stanowiących wzór do naśladowania. Mam dla nich wszystkich, poza serdecznym uśmiechem oczywiście, w odpowiedzi eksperyment do wykonania:
Wyszukaj w magazynie ilustrowanym zdjęcie twarzy według Ciebie idealnie pięknej
(jeszcze lepiej wykorzystać własne zdjęcie), wzdłuż linii nosa przetnijcie
zdjęcie na pół i brakującą część uzupełnijcie lustrzanym odbiciem oryginalnej,
pozostawionej uprzednio połowy. Efekt? …… Ano właśnie, przykro mi! I tylko
pomyśleć, że przecież idealnie symetryczne, perfekcyjnie skopiowane według
przyjętego wzorca.
Obawiam się, że mozolna droga w kieracie ku wciąż oddalającej się linii mety z napisem „Doskonałość”, jakkolwiek godna poszanowania za determinację i wykazany wysiłek, nigdy nie da docelowo takiej nagrody i satysfakcji jak swobodny, radosny i wolny od dawania zgody na wtłaczanie nas w jedną formę do odlewów, filozofii „copy-paste”, klonowania, spacer ku wcale nie tak odległej krainy zwanej „szczęściem”.
Tak bowiem, czy nam się to podoba, czy nie, już zostaliśmy pomyślani i skonstruowani, że to co nas czyni ludźmi, to nie stopień zbliżenia się do ideałów (ten, kto je wyznaczył jest też człowiekiem jak i my, tylko uzurpuje sobie prawo do narzucania innym swojego „widzimisię”), tylko nasze osobiste, niepowtarzalne ułomności i imperfekcje (wierzcie, wiem co mówię, sam już dawno polubiłem to, że mogę stać twardo i stabilnie na ziemi mimo, że u moich obu stóp z dumą ogłaszają swoją równość i parzystość najdłuższe palce odgrodzone od pozostałej – również bynajmniej nie symetrycznie malejącej - trójki palców).
Czas już na powrót mody na niedoskonałość, różnorodność, naturalne piękno, bo w końcu czy człowieczeństwo może kiedykolwiek wyjść z mody?
Design, Graphic Design, Pictures: KropkiKreski
Fashion Consultation, Sewing: Paweł Androsiuk
Models: Ola Kawałko, Lander De Wandel, Łukasz Pycior
Text: Marek Kubiak
Translation: Zuzanna Gil
sobota, 3 maja 2014
piątek, 2 maja 2014
piątek, 4 kwietnia 2014
czwartek, 27 marca 2014
czwartek, 13 marca 2014
"I'mperfect", graphit, 297 x 420 mm, part1 / "(Nie)doskonałość", ołówek, 297 x 420 mm, część1
stay there! and never get out!
lucy
27 years old, 28 in may
thin hair, weak, poor – as mum would say – hair
without a second thought she spent the whole paycheck on a specialist treatment
that will soon allow her to look at herself
In a mirror
her hair will double in quantity
yes, she misses her mum
she died two years ago
she used to sing so beautifully – for her, little and snuggling
she used to stroke her had and woefully sigh
oh, sweetheart… your hair didn’t go out with a bang…
lucy is not giving up
she went through all the insults of school and playground mates with her psychotherapist
they chased her around, petting her skull, shouting bald! bald!
she learned to look up in trams, queues, elevators
where people discreetly inspect her skin patches, emerging like a crescent moon
out of fragile fluff of clouds
next year, when the company pays thirteen hundred she will go to the swedt clinic
apparently they have quality implants
and her dream will come true – appointment with a photographer friend for a shoot
first photos taken not to be burned
perhaps a fb profile…
lucy will live to a ripe old age
with a man that will fall for her long shiny hair
resting on her back when he will take her from behind
many threads of hair will tangle in his golden signet
and lucy will turn out to be an ungrateful bitch, oblivious about housekeeping
and his son’s upbringing
andrew
34 years old
women he’s slept with so far, one after another, thought that
the best they can do is to bust him
like a cowgirl
he hated it
they touched his stomach, his chest
revealing his secret
for a man he had abnormally large nipples
according to Andrew, like a blooming thirteen-year-old’s
andrew expects a great deal of women he turns on their back
will burst out laughing at the sight of tumid tits after foreplay
in puck during military commission they made it pretty clear
that what happened to andrew’s body deserves mockery and contempt
he still hears testosterone echoing the sneer of blokes in green uniforms
andrew chooses hormonal therapy
he didn’t know it will affect his mind, longing for a male torso so badly
long-term depression hit hardest each time a woman left
not able to handle suspicion of betrayal when he’d gone too far with liquor
the last one was strong
but not strong enough to pull him down from rails of newly refurbished home
in time
veronica
about to turn 40
looked perfect her whole life
perfect relations with family members
perfect and effortless exams scores
no troubles with graduation
costumes, trousers and skirts of a perfect fit – as if made only for her
signed by names she could eventually afford
her life would unfold perfectly to the rhythm of breathtaking gigs
accompanied by classy spaces and brilliant men
her whole life hid veronica her repelling secret
amid her perfect pair of legs
unsymmetrically disgusting vulva that wouldn’t fit into the perfect
collage of esthetical world’s fragments that surrounded its creator
to make things worse, the pussy throbbed with inadequacy, swollen with
substandards that shrieked touched even by veronica’s perfect palm
the mere thought of discovering this unsymmetrical flaw, lousy
degenerated flesh that due to an evil twist became her
made her want to puke
no-one will ever find out the shameful secret
no-one has the right to unravel the horrifying injustice
from time to time, during masturbation, at the verge of pleasure blast
yearning
a thought that she’d rather have a rigid horny cock…
but she’s a realist – each and every one is attached to a man
that would think of her only as her awful pussy
like her father that checked if the little girl’s tart is still sick
with his sleazy fingers
if she has a one night stand, she makes them flood her perfect face
in a wonderful elation, she says she’s into swallowing
men love when the chairman, a woman, seen on banquets, prominent
among the social circle and named in economic weekly papers
kneels at the top of their penis stem like a dreamy virgin
awaiting the announcing
mark
turned 33 in september
he needs time
the girl he met last year on vacation
felt great in his company
she even remembers how clingy she was at that party
with everyone rather tipsy
for the first time in ages his penis hardened at the mere thought she could embrace it
he wouldn’t let such thoughts in for long
he kept his penis away from any temptation
it was difficult to finish even by himself
when he speeded up this fucking arch would cause more pain
dispersing the ecstasy
he watched that fragile blonde under bamboo roof
she sipped on her mojito and he thought about the pain
he could give her, sticking his deformed fiery cock in
in the last text that she send him, that made him delete her number from the call log
she asked if she was really so disgusting that she didn’t even deserve a word of explanation
mark didn’t save enough for the operation
he got it through connections
in the treatment room near zoologische garten of unknown reputation
he died soon after of sepsis
anka
next year she’ll be thirty
none of colleagues – the recent or from high school – remembers her smiling
she was nice and helpful though
you could see a gentle sign of sympathy for people in her
but people wondered often where the seriousness comes from
after a while roman, a visitor of the shop on the side of village that was very fond of her
(he could not stop thinking about her breasts, nipples wonderfully
piercing the tasteful armour of laced bra and skinny top
he challenged himself to get this gal spinning, blow new life in
what a waste of a nice chick, behind the counter and still unmarried
every time he visits with the excuse of bread, butter, fish pate he will
make her laugh, talk her into a movie or some shopping in the centre of Bydgoszcz
next sunday…
when they were talking before the closing hour he told her about student trips to norway
to pick blueberries…
he was so amused, laughed like a three-year-old and hiccupped, and only after a while
he noticed tears in her eyes
she just snapped and asked to leave her alone
roman didn’t know she wouldn’t show her crooked yellowish teeth, not for all the world
since she could remember smiles, happiness and relax were only about exposure
denuding and presenting the world with her darkest secret
anka believes that when she finishes dentistry course she will get on her own feet
she will leave this shithole, get a job well-paid
but most importantly she will have a special access to all those techniques
that will change life for better
happier
with a permission to joke
anka doesn’t know yet that her intestines cloak a deadly surprise
anka will die in april
before graduation
danka hated her breasts
even after the second child, right after turning 30
and even when her colleagues told her half-jokingly
that after feeding two mammals there’s nothing to be ashamed about
whenever she felt her breast, soft as udders of a badly kept dog
stick to the skin underneath, she hated her body
these watery, baby pink nipples and she dreamt of suicide, a
quiet one, no fuss, no sobbing and emotional blackmail for the family
she could relate with her first boyfriend
he loved having doggy-style sex with the control in his hand, zapping all the
horny, black 19-year-olds with hard brown raisin-like nipples
sticking out to the camera’s lens
that’s why she always wore her bra
slept in it, ran in it, cleaned, worked, relaxed in it, even in bed she made
her husband believe she enjoyed costumes and corsets, pushup bras and garter belts
that’s how she’d like to be fucked until the end of her days
the husband found it acceptable
danka found her love for breasts just before passing out
when she was told it’s too late for mastectomy
bożena
lost her legs, from knees down, on the day of her 35th birthday
climbing, worsening weather, numerous frostbites, transportation problems
staphylococcus, gangrene, amputation…
when her husband left, she settled at a friend’s
in a mountain cottage
everyday filled with people she saw climbing up
and going down
by themselves, no help needed
she despised them
she learned herself to commute on a basic wheelchair – with a little help from her friend
she auctioned several monotypes as old as student times
her biggest dream was to put together a project with women like her
that would tell about beauty, in another way…
when she finally made her mind up about a photoshoot and unraveled her disfigured nudity
her popularity – as an artist and performer – increased enough to let her live worthily
a confession to her friend about the only body imperfection she hated
before the accident, that she was damn ashamed of her whole life were her feet
presumably deformed by tight shoes, worn in all the mountain trails in the world
today i am complete and fulfilled – there is not a part of my body that i don’t accept
***
my daughter visited me on sunday, as usual
the sun warmed my neck
i felt the warmth spreading down, embracing my arms, back, and slides
down hugging buttocks, slips to tights lands on slippers that coat feet, up to the toes…
sun didn’t chose better, prettier, straighter, healthier, jucier places
nobly generous
democratically just
the daughter stared at my face
i know she pondered on that a lot, but after a few months she lost her hope for good
that her thought process can occupy my crooked mind
in her face i saw worry tainted with pretension
mummy… why did you do it to yourself?... why are you doing this to us?... where did you go?... will you even tell me what it’s like up there?
will you ever come back to us?
my dearest daughter
inside of me
at the very bottom
exists the only place i can feel safe at
where my imperfections cease to exist
no soggy breasts
no eaten bloody nails
no endless wounds after punishing burns made on the sinful body…
no lichen head skin with bald patches
nor my asymmetrical vulva
i am there, and i am pure
sensible, calm and free
don’t ask me to leave…
i don’t feel safe anywhere else
enough to have the will to breathe
pump the blood
turn fats into prostaglandins
i will stay there
because i am not able to exist
anywhere else
characters named in the story are constructs of my imagination and they feel safe being kept there
leave them alone
Aśka Bitner for KropkiKreski
Translation: Zuzanna Gil
łucja
27 lat, w maju skończy 28
ma bardzo cienkie, słabe, byle jakie - jak mawiała mama - włosy
bez chwili zastanowienia całą premię przeznaczyła na specjalistyczny zabieg, który już wkrótce ma sprawić, że będzie mogła na siebie patrzeć
w lustrze
ilość jej włosów ma się powiększyć dwukrotnie
tak, tęskni za mamą
zmarła dwa lata temu
tak pięknie śpiewała jej - malutkiej, wtulonej w nią...
głaskała jej główkę i ze smutkiem wzdychała...
oj, córuniu... nie udały ci się te włoski...
łucja nie ma zamiaru się poddać
przerobiła ze swoim psychoterapeutą wszystkie wyzwiska dzieciaków ze szkoły i osiedla, którzy ganiali za nią klepiąc ją po głowie i wrzeszcząc łysa! łysa!
nauczyła się nie spuszczać wzroku w tramwaju, kolejce, windzie
kiedy ludzie dyskretnie próbują zlustrować placki skóry, prześwitujące jak tarcza księżyca spomiędzy meszkowatych, delikatnych chmurek włosów
w przyszłym roku, jak w firmie wypłacą jej trzynastkę pojedzie do kliniki do schwedt
tam ponoć robią świetne implanty...
wtedy spełni swoje marzenie - umówi się z przyjaciółką-fotografką na sesję zdjęciową
to będą pierwsze zdjęcia w jej życiu, których nie spali
może pomyśli o profilu na fejsbuku...
łucja dożyje starości
u boku mężczyzny, który zakocha się w jej pięknych, lśniących włosach, cudownie opadających na plecy, gdy będzie ją brał od tyłu...
wiele z tych włosów zaplącze się w jego złoty sygnet
gdy łucja okaże się niewdzięczną ździrą, która nie potrafi prowadzić jego domu ani wychowywać jego syna
andrzej
lat 34
kobiety, z którymi sypiał do tej pory - jedna po drugiej - uważały, że to co mogą mu dać najlepszego, to ujeżdżanie go
na jeźdźca
nienawidził tego
dotykały jego brzucha, torsu
w ten sposób odkrywając jego sekret
jego nietypowo jak na mężczyznę powiększone sutki
zdaniem andrzeja, wyglądają jak u pączkującej trzynastolatki
andrzej spodziewa się, że większość z tych kobiet, które konsekwentnie odwraca na brzuch po grze wstępnej, wybuchnie śmiechem na widok jego nabrzmiałych cycków
w pucku, na komisji wojskowej, nie pozostawiono cienia wątpliwości, że to co przydarzyło się ciału andrzeja, zasługuje na pogardę i ośmieszenie
do dziś słyszy echo tego testosteronowego rechotu facetów w zielonych mundurkach...
andrzej zdecydował się na terapię hormonalną
nie wiedział, że tak niekorzystnie wpłynie na jego tęskniącą za męskim torsem psychikę
długoletnia depresja dawała się we znaki najbardziej, gdy odchodziły kobiety
które nie były w stanie poradzić sobie z jego podejrzeniami o zdradę, gdy przeholowywał z wódą...
ostatnia z nich była silna
nie na tyle jednak, by ściągnąć go na czas z balustrady ich wykończonego na wiosnę domu...
weronika
dobija właśnie czterdziestki
całe życie wyglądała pięknie
pięknie układały się jej stosunki rodzinne
pięknie i gładko zdawała wszystkie egzaminy
bez trudności broniła wszystkie dyplomy
pięknie leżały na niej - jakby idealnie na nią skrojone - kostiumy, spodnie, sukienki, sygnowane nazwiskami, na które po jakimś czasie mogła sobie pozwolić
całe jej życie pięknie układało się w rytm oszałamiających koncertów, w akompaniamencie gustownych wnętrz i wśród olśniewających mężczyzn
całe życie - weronika - wśród pary swoich pięknych nóg, skrywała swój najobrzydliwszy sekret
jej niesymetrycznie obrzydliwy srom za nic nie chciał wpisać się w kolaż doskonałych elementów estetycznego świata, który od zawsze otaczał jego właścicielkę
jakby na złość weronice, cipa tętniła swoją nieadekwatnością, nabrzmiewała obleśną niewymiarowością, która krzyczała nawet pod dotykiem pięknych dłoni weroniki
na samą myśl, że ktoś mógłby odkryć tę niesymetryczną niedoskonałość, parszywie zdegenerowaną tkankę, która jakimś podłym trafem stała się częścią jej własnego ciała, zbierało się się na rzygi...
nikt nigdy nie dowie się o tym wstydliwym sekrecie
nikt nie ma prawa zdemaskować tej przerażającej niesprawiedliwości
czasem, podczas masturbacji, tuż przed wybuchem zalewającej rozkoszy, pojawiała się taka tęsknota
czasem, podczas masturbacji, tuż przed wybuchem zalewającej rozkoszy, pojawiała się taka tęsknota
myśl, że pragnęłaby wsunąć tam naprężonego, napalonego kutasa...
jest jednak realistką - każdy z nich dołączony jest do mężczyzny
jest jednak realistką - każdy z nich dołączony jest do mężczyzny
który odtąd kojarzyłby ją już tylko z jej obrzydliwą cipą
tak samo jak jej ojciec, który każdego wieczoru sprawdzał oślinionymi palcami, czy jego mała dziewczynka nadal ma chorą cipkę...
jeśli miewa przygodne stosunki z mężczyznami, robi wszystko by zalewali w uniesieniu jej piękną twarz i mówi, że najbardziej rajcuje ją łykanie ich spermy
mężczyźni uwielbiają, gdy pani prezes, kobieta, spotykana na drogich bankietach, licząca się w towarzystwie i wzmiankowana w artykułach tygodników ekonomicznych, klęczy u nasady ich penisa jak rozmarzona dziewica oczekująca zwiastowania
marek
skończył we wrześniu 33 lata
potrzebuje czasu
dziewczyna, którą spotkał w zeszłym roku na wakacjach
czuła się dobrze w jego towarzystwie
pamięta nawet jak bardzo kleiła się do niego po tej imprezie na plaży
gdzie wszyscy byli już dość mocno wstawieni
poczuł po raz pierwszy od bardzo dawna, że jego penis stwardniał na myśl o tym, że mogłaby go objąć dłonią
od dawna nie pozwalał sobie na takie myśli
i od dawna trzymał swojego penisa z dala od pokus
nawet jemu samemu było trudno doprowadzić się do końca
bo gdy nabierał tempa, ta pierdolona krzywizna sprawiała mu coraz więcej bólu, który rozganiał podniecenie...
patrzył na tę drobną blondynkę pod bambusowym zadaszeniem, sączącą mojito i myślał o tym, jaki ból sprawiałby jej
wpychając w nią swojego napalonego, zdeformowanego chuja...
w ostatnim sms'ie, którego od niej dostał a z którym ostatecznie usunął z książki adresowej również i jej numer telefonu
pytała, czy na prawdę była aż tak odrażająca, że nie zasłużyła nawet na słowo wyjaśnienia?
markowi nie udało się uzbierać odpowiedniej kwoty na zabieg
zrobił to po znajomości
w gabinecie niedaleko zoologische garten, o niepotwierdzonej reputacji
wkrótce potem zmarł z powodu sepsy
anka
w przyszłym roku dobije trzydziestki
nikt z jej otoczenia - czy to teraz, czy jeszcze w ogólniaku - nie pamięta, żeby się uśmiechała
była wprawdzie bardzo życzliwa, pomocna
na jej twarzy łagodnie rysowała się sympatia do ludzi
jednak coraz częściej ludzie zastanawiali się, skąd wzięła się ta powaga i uciekanie od ludzi
po jakimś czasie romek, który odwiedzał jest sklepik na skraju wsi, a któremu ania bardzo się podobała (nie mógł przestać fantazjować na temat jej piersi, tak cudownie przebijających się sutkami przez podwójną zbroję gustownego koronkowego stanika i lajkrowej bluzki), postawił sobie wyzwanie, że spróbuje rozkręcić tę babeczkę, tchnąć w nią życie
kto to widział, żeby taka fajna laska marnowała się za ladą, wciąż jako panna na wydaniu?
za każdym razem kiedy ją odwiedzi pod pretekstem bułek, masła, pasty z makreli, będzie próbował ją rozbawić, namówić na kino w domu kultury, zaproponować wyjazd do szoping center w bydgoszczy, w najbliższą niedzielę...
za każdym razem kiedy ją odwiedzi pod pretekstem bułek, masła, pasty z makreli, będzie próbował ją rozbawić, namówić na kino w domu kultury, zaproponować wyjazd do szoping center w bydgoszczy, w najbliższą niedzielę...
kiedy tak sobie rozmawiali kiedyś przed zamknięciem sklepu opowiedział jej o wyjazdach studenckich do norwegii, na jagody...
tak go to rozbawiło, rechotał jak dziecko z czkawką i dopiero po kilku minutach zobaczył w oczach anki łzy
burknęła coś i powiedziała, żeby zostawił ją w spokoju
romek nie mógł wiedzieć, że ania za nic w świecie nie pokaże mu swoich krzywych, obrzydliwych, poczerniałych zębów
że odkąd pamięta uśmiech, radość, rozluźnienie kojarzyły jej się jedynie z obnażeniem
obnażeniem i okazaniem światu najpaskudniejszego sekretu
anka wierzy, że gdy skończy studium stomatologiczne, które choć ciężko ale skutecznie uda jej się doprowadzić do końca w przyszłym roku, będzie mogła odbić się finansowo
wyjedzie z tej dziury, dostanie lepiej płatną pracę
no a przede wszystkim będzie mogła na specjalnych warunkach skorzystać z zabiegów, które zmienią jej życie na lepsze
radośniejsze
z pozwoleniem na żarty
ania nie wie jeszcze, że jej jelita już skrywają w sobie zabójczą niespodziankę
ania umrze w kwietniu
jeszcze przed obroną dyplomu
danka nienawidziła swoich piersi
nawet gdy urodziła drugie dziecko, zaraz po trzydziestce
i kiedy koleżanki mówiły jej półżartem
że po wykarmieniu dwóch ssaków to już żaden wstyd
ona przy każdej sytuacji, gdy poczuła, że jej miękkie jak wymiona źle karmionej suki piersi przyklejały się do skóry tuż pod nimi, nienawidziła całego swojego ciała a w szczególności tych rozlanych, bladoróżowych brodawek i rozmarzała się na temat samobójstwa - tego cichego, bez awantur, łkania i szantażu emocjonalnego wobec całej rodziny
nie miała za złe swojemu pierwszemu chłopakowi
który uwielbiał się z nią kochać od tyłu z pilotem w ręku, przelatując wszystkie te gładkie, napalone, ciemnoskóre dziewiętnastolatki ze sterczącymi, brązowymi, twardymi jak rodzynki sutkami, strzelającymi w szkło kamery
dlatego też rzadko pozwalała sobie na chodzenie bez stanika
spała w nim, biegała, sprzątała, pracowała, odpoczywała, nawet w łóżku z mężem, udało się zbudować w nim przekonanie, że lubi przebieranki i że gorset, puszap bra i pas do pończoch, to jest to w czym chciałaby być rżnięta do końca swoich dni
mąż nie widział w tym nic złego
danka pokochała swoje piersi tuż przed końcem swoich dni
dokładnie - na miesiąc przed tym
kiedy dowiedziała się, że na mastektomię jest już za późno
bożena
straciła nogi, od kolan w dół, w swoje trzydzieste piąte urodziny
wspinaczka, załamanie pogody, liczne odmrożenia, problemy z transportem do kraju, gronkowiec, gangrena, amputacja...
kiedy odszedł od niej mąż, zamieszkała u przyjaciółki
w górach
codziennie widziała ludzi, którzy wybierają się tam
i stamtąd wracają
o własnych siłach
nienawidziła ich
nauczyła się poruszać na prymitywnym wózku - przy pomocy przyjaciół udało jej się zlicytować kilka monotypii z czasów jeszcze studenckich
jej wielkim marzeniem było stworzyć projekt z kobietami w podobnej jak ona sama sytuacji, w których będzie mogła opowiedzieć o pięknie, inaczej...
kiedy odważyła się na sesję zdjęciową i pokazała w niej swoją oszpeconą nagość, jej popularność - jako artystki i performerki wzrosła na tyle, że mogła sobie pozwolić na godne życie
swojej przyjaciółce wyznała wtedy, że jedyną rzeczą, której nienawidziła w swoim ciele przed wypadkiem i której chorobliwie wstydziła się całe swoje życie, były jej stopy - ponoć szpetnie zniekształcone od ciężkich butów, w których pokonywała szlaki górskie na całym świecie
dziś jestem kompletna i pełna - nie ma takiej części mojego ciała, której bym nie akceptowała
***
moja córka odwiedziła mnie jak zwykle w niedzielę
słońce ogrzewało kark
czułam, jak ciepło rozchodzi się stamtąd w dół, obejmuje moje ramiona, plecy, schodzi w dół, otula pośladki, bokiem ześlizguje się po udach, lądując w kapciach, otulających stopy, aż po koniuszki palców...
słońce nie wybierało miejsc lepszych, ładniejszych, prostszych, zdrowszych, jędrniejszych
było szlachetnie szczodre
demokratycznie sprawiedliwe
nieoceniające
córka popatrzyła na moja twarz
wiem, że zastanawiała się wielokrotnie ale po kilku miesiącach całkowicie straciła nadzieję na to, że jako takie procesy myślowe są w stanie w ogóle zajmować mój odjechany umysł
w jej twarzy ujrzałam troskę zabarwioną pretensją
mamusiu... dlaczego to sobie zrobiłaś?... dlaczego nam to robisz?... gdzie odeszłaś?... czy kiedyś powiesz mi, jak tam jest?...
czy kiedyś wrócisz do nas?...
moja najdroższa córeczko
tam w środku mnie
na samym dnie
jest jedyne miejsce, w którym mogę czuć się bezpiecznie
i w którym nie istnieją moje niedoskonałości
moje zwiotczałe piersi
moje poobgryzane do krwi paznokcie
moje niegojące się rany po przypaleniach dokonywanych za karę na moim grzesznym ciele...
moja liszajowata skóra głowy, z łysymi plackami
ani mój niesymetryczny srom
tam jestem czysta ja
mądra, spokojna i wolna
nie wymagaj ode mnie, żebym opuściła to miejsce...
nigdzie nie czuję się na tyle bezpiecznie
by chcieć jeszcze oddychać
pompować krew
transformować tłuszcze w prostaglandyny
zostanę tam
bo nigdzie indziej
nie potrafię być
postacie występujące w tej historii są wytworem mojej wyobraźni
pozostając tam - czują się bezpiecznie
zostawmy je w spokoju...
Aśka Bitner dla KropkiKreski
Subskrybuj:
Posty (Atom)